'Het is heel belangrijk om deze mensen te helpen. Ze zitten in een isolement en ze kwijnen weg.'
Ik heb vandaag een afspraak met Han Bulterman en mevrouw Lichtendahl (Mattie mag ook). Han is vrijwilliger bij de Buurthulpdienst en komt sinds een half jaar om de twee weken bij de 84-jarige Mattie, onder andere om haar te helpen met de computer.
Bij binnenkomst geeft Mattie aan dat ze zich niet helemaal lekker voelt, maar gaandeweg het gesprek knapt ze steeds meer op. Mattie is erg scherp van geest en zit op haar praatstoel. 'Ik knap helemaal op van jullie!', roept ze enthousiast. Ze maakt grapjes en benadrukt meerdere malen dat Han een lieve man is. 'Kom ik eindelijk een lieve man tegen, is hij al getrouwd!', zegt Mattie met een knipoog.
Mevrouw Lichtendahl komt oorspronkelijk uit de Achterhoek en is stewardess en onderwijzeres geweest. 'Ik was stewardess in de jaren vijftig, een tijd waarin dat vak nog aanzien had. Er waren toen ook meer stewards dan stewardessen. Ik heb toen een prachttijd gehad; veel reizen, leuke mensen ontmoet, veel meegemaakt', glimlacht Mattie. 'Ik woonde toen in Amsterdam, toen Amsterdam nog gewoon Amterdam was', vertelt Mattie verder. 'Met vrienden naar de schouwburg of naar een voorstelling van Max Tailleur, heerlijk was dat!'
Sudoku
Mattie woont nog steeds zelfstandig. Ze heeft een dochter die af en toe helpt, maar haar dagelijkse boodschappen doet Mattie nog zelf, ook al loopt ze erg moeilijk.
Mattie heeft een goede vriendin die ze al kent vanaf haar 21e . Jammer genoeg woont zij in Luxemburg. Ook heeft Mattie nog steeds contact met ouders van twee van haar ex-schoolkinderen.Verder zijn er al veel mensen om haar heen weggevallen. Daardoor is Mattie vaak alleen. Mattie verlangt soms naar een goed gesprek, om 'even geestelijk uitgedaagd te worden', zoals ze dat zegt.
Sinds kort komt er elke zaterdag een vrijwilliger om een spelletje met Mattie te spelen. Ze moeten allebei nog een beetje hun 'draai' vinden en kijken welke spelletjes het leukst zijn om te doen. 'Denkspelletjes, zoals Sudoku, wil ik het liefste doen', zegt Mattie,'dat houdt de hersenen scherp!'
Han komt om de twee of drie weken ook even bij mevrouw Lichtendahl langs. Hij helpt haar met haar laptop; voornamelijk om mailtjes te sturen.
'Als vrijwilliger bij de Buurthulpdienst doe ik verschillende dingen', legt Han uit. 'Ik ben ook chauffeur voor ouderen die in Brentano wonen. Ik breng ze naar de tandarts, huisarts of ziekenhuis. En ik help dus mensen die hulp nodig hebben met hun computer, zoals Mattie.'
Klappen
Han vertelt dat hij ontzettend veel eenzaamheid ziet onder de senioren. 'Door de bezuinigingen zijn er behoorlijke klappen uitgedeeld. Ik zie mensen die nog goed van geest zijn, in de tehuizen, tussen dementerende bejaarden zitten. Deze mensen hebben het ontzettend moeilijk.''O, ik zou doodgaan in zo'n situatie!', roept Mattie. 'Daarom wil ik zelfstandig blijven wonen, zolang dat nog kan.'
Han; 'daarnaast maken mensen zich zorgen; 'hoe komt ik bij de dokter of het ziekenhuis. Het is heel belangrijk om deze mensen te helpen. Al was het alleen maar om even naar hun verhaal te luisteren. Deze mensen zitten in een isolement en ze kwijnen weg.'
'Kontje'
Han vindt het leuk om mensen 'een kontje' te geven, zoals hij dat zegt, zodat ze zelf weer verder kunnen. Hij helpt verschillende mensen, binnen 'zijn eigen postcode', zodat hij het op de fiets afkan.
Sinds kort is hij ook 'matchmaker' voor de Buurthulpdienst. 'O! Je bent bevordert!', roept Mattie gekscherend. Han kan die grap wel waarderen.
Han legt uit wat 'matchmaker' inhoudt; 'dit betekent dat ik bij mensen langsga om te inventariseren wat de hulpvraag is. Dat koppel ik terug naar de medewerkers van de Buurthulpdienst, die daarmee aan de slag gaan.'
Liefde en grenzen
'Ik doe het vrijwilligerswerk met liefde', zegt Han. 'Ik heb vanuit eigen ervaring kunnen zien hoe belangrijk het is om hulp te geven en hoe fijn het is om hulp te ontvangen. Maar het moet niet gaan aanvoelen als werk. Ik stel wel duidelijk mijn grenzen. Voor je het weet neem je teveel van iemands problemen op je schouders, daar moet je voor waken als vrijwilliger.'
Juf
Mattie vraagt zich af of zij misschien als vrijwilliger taalles zou kunnen geven aan de Syrische kinderen die binnenkort in Amstelveen komen. Ze weet alleen niet of dat mogelijk is, vanwege haar gezondheid. 'Ik kan niet elke week een vast moment komen, maar ik zou het heerlijk vinden!', zegt Mattie. 'Dan ben ik even uit het huis, want soms verpieter ik hier. En dan weer even de juf zijn, mijn kennis delen, daar denk ik vaak aan. Ik heb hier ook nog wat spelletjes liggen, die ik aan ze zou kunnen geven, zoals MensErgerJeNiet.'
Mooi om te zien en te horen hoe belangrijk vrijwilligerswerk kan zijn én hoeveel het - voor beide partijen! - kan betekenen. Mattie en Han, dank jullie wel voor jullie prachtige verhaal.
Natasja Groeneveld